Zwycięstwa:

1951 GP Niemiec

1951 GP Włoch

1952 GP Belgii

1952 GP Francji

1952 GP Wielkiej Brytanii

1952 GP Niemiec

1952 GP Holandii

1952 GP Włoch

1953 GP Argentyny

1953 GP Holandii

1953 GP Belgii

1953 GP Wielkiej Brytanii

1953 GP Szwajcarii

Alberto Ascari (1918-1955)

Był 22 maja 1955 roku Grand Prix Monaco wkraczało w decydującą fazę. Alberto Ascari i jego Lancia D50 wszelkimi siłami starali się dogonić lidera wyścigu Stirlinga Mossa na Mercedesie. Było 77 okrążenie i Ascari zyskiwał trzy sekundy na okrążeniu. Z kalkulacji wynikało, że dojdzie Mossa i wyprzedzi go na ostatnim okrążeniu ...

Sezon 1954 był niezwykle frustrujący dla podwójnego mistrza świata z sezonów 1952-53. W styczniu 1954 postanowił opuścić zespół Ferrari i przeszedł do Lancii, która od sezonu 1954 miała zadebiutować w wyścigach Grand Prix. Postępy w projekcie samochodu były bardzo wolne, a jego debiut odkładany cały czas na później. Sytuacja pogorszyła się, gdy zespół Mercedesa ogłosił swój powrót do wyścigów na lipcowe Grand Prix Francji. W tej sytuacji Ascari i jego przyjaciel Luigi Villoresi zostali zatrudnieni przez zespół Maserati, aby obronić supremację włoskich zespołów. Jednakże Fangio i Kling na Mercedesach roznieśli rywali, tylko 6 z 21 starujących samochodów osiągnęło metę, a sam Ascari przegrzał silnik w pogoni za Mercedesami na drugim okrążeniu.

Po tym nieudanym występie za kierownicą Maserati, Włoch powrócił do zespołu Ferrari na Grand Prix Włoch. Alberto zakwalifikował się do wyścigu na drugiej pozycji, ale już na szóstym okrążeniu wysunął się na prowadzenie. Wyścig stał pod znakiem walki Ascariego z Mossem. Jednakże na 49 okrążeniu silnik Ferrari nie wytrzymał trudów wyścigu, a chwilę później ku przerażeniu włoskich fanów Moss prowadzący Maserati wpadł w poślizg na plamie oleju i Fangio na niemieckim Mercedesie wygrał na torze Monza.

Zespół Lancii w pośpiechu przygotował czerwony bolid na ostatni wyścig sezonu w Hiszpanii. Alberto wystartował wspaniale i na ósmym okrążęniu miał już ogromną przewagę. Na następnym okrążeniu czerwona Lancia gwałtownie zwolniła i Ascari ponownie musiał się wycofać tym razem z powodu problemów ze sprzęgłem. Pomimo, że w Hiszpanii zwyciężył Hawthorn na Ferrari to mistzrm świata został Fangio na Mercedesie.

Grand Prix Argentyny w styczniu 1955 również nie okazało się szczęśliwe dla zespołu Lancii, ale dwa zwycięstwa w innych prestiżowych wyścigach pozwalały patrzeć w przyszłość z optymizmem.

I ponownie w Monaco... Na 81 okrążeniu Moss zjeżdza do boksu i wycofuje się. Na 50 okrążeniu, z powodu awarii układu przeniesienia napędu, wycofał się Fangio i wydawało się, że zespół Lancii odniesie pierwsze zwycięstwo w historii.

Gdy Ascari mijał kasyno na 81 okrążeniu i zjeżdżał ze wzgórza w Monte Carlo. Fani zaczęli do niego machać, chcąc przekazać mu wiadomość, że jest liderem wyścigu. Ascari zrozumiał, że coś niedobrego dzieje się z jego samochodem. To zdekoncentrowało go na moment, podczas zjazdu i przejazdu przez tunel. Z niewiarygodną szybkością wyjechał z tunelu i zorientował się, że nie zmieści się w szykanie. Zdecydował się przerwać bandę i wjechać do morza. Zasłonięty przez pale znajdował się tam metalowy słup wielkości beczki. Ascari minął go w odległości 25cm.

Para z silnika mieszała się z kurzem i fragmentami Lancii. Na kilka sekund wszyscy zamarli. Wtedy niebieski kask wynurzył się na powierzchnię i został wciągnięty na pobliską łódkę.

W wyścigu zwyciężył Trintignan na Ferrari, który jechał spokojnie i równo przez cały wyścig. W tym czasie Ascari dochodził do siebie w szpitalu, gdzie opatrywano mu złamany nos. Wszyscy zgodnie orzekli, że to był cud.

Cztery dni później podczas treningu na torze Monza Ascari postanowił przejechać kilka okrążeń za kierownicą sportowego Ferrari. Kiedy zbliżał się do zakrętu Parabolica samochód nagle wpadł w poślizg i przekoziołkował dwa razy. Wyrzucony z auta przy ogromnej prędkości Ascari odniósł ciężkie obrażenia i kilka minut później zmarł.

Alberto Ascari urodził się 13 lipca 1918 roku w Mediolanie. Jego ojciec Antonio był najwybitniejszym kierowcą wyścigowym swojej epoki i po nim Alberto odziedziczył zamiłowanie do wyścigów. Kiedy Alberto miał 7 lat jego ojciec zginął podczas Grand Prix Francji i właśnie wtedy zdecydował, że zostanie kierowcą wyścigowym. W 1940 wystartował na motocyklu w rajdzie Mille Miglia.

Po wojnie powrócił do wyścigów w 1947 roku. Kupił Maserati 4CLT i zebrał wraz ze swoim przyjacielem Villoresim 5mln lirów na własny zespół wyścigowy. Uczestniczyli w wyścigach w północnych Włoszech, a w 1948 roku zajęli trzecie miejsce w Grand Prix Francji na Alfa Romeo 158.

Enzo Ferrari, wielki przyjaciel Antonio Ascariego, zainteresował się sukcesami Alberto i w 1949 roku zatrudnił jego i Villoresiego do Ferrari. Ascari zwyciężył w pięciu wyścigach oraz w Grand Prix Perona w Buenos Aires.

W 1950 roku odniósł 9 zwycięstw na Ferrari, a rok później 6, pomimo to Ferrari wciąż pozostawało w cieniu Alfy Romeo. Najwspanialszym sezonem Alberto Ascariego był rok 1952. Nie wystartował w pierwszym Grand Prix sezonu w Szwajcarii, w Indianapolis miał awarię koła, ale w pozostałych wyścigach odnosił zwycięstwa i został Mistrzem Świata na sezon 1952. W 1953 stał się pierwszym kierowcą, który potrafił obronić tytuł.

Ascari- mistrz świata.

Śmierć Ascariego była tragedią narodową. Telegramy kondolencyjne nadeszły od ministrów spraw zagranicznych trzech krajów. W ogłoszeniu w kościele San Carlo al Corso wyryto ogromną tablicę z napisem: "Na linii mety, o panie, dusza Alberto Ascariego.". W pogrzebie na Plazza del Duomo, uczestniczyło ponad milion ludzi, a najgłośniejsze miejsce Włoch stało się tego dnia tak ciche, że można było usłyszeć telefony w domach. Pięciokrotny mistrz świata Juan Manuel Fangio powiedział: "Odszedł jedyny człowiek, który potrafił mnie pokonać".

Trzy dni później Lancia oficjalnie zawiesiła swój program wyścigowy i przekazała go zespołowi Ferrari.